یادداشتهای مصور سعید عبداللهی«هر آن چیزی که تو گویی که آنیبه بالاتر نگر، بالای آنی» ـ مولوی شاید بتوان ظهور ناگهانیهای از خود رها گشتن و پوییدن و به وصال رسیدن را انشای عشق نامید. این تولدها در گاه

یادداشتهای مصور(۲)سعید عبداللهی من ملک بودم و فردوس برین جایم بودآدم آورد به این دیر خرابآبادم ــ حافظ و این داستان از «بودن» تا «شدن» آدمیست. از سرگشتگی به قرار رسیدن و از آوارگی به پناهآباد فرح

واژههای نیکبا واژههای نیک بیاندیشبا کلمات فاخربا زبانی که استغنای روحت بخشد... مگر واژههای نیک با آینهها آشتیات دهندتا نخستین شوق میلادی نو رااز ژرفایشان بازآیی.... با واژههای نیک تخیل کنبگذا

یادداشتهای مصور (۳)سعید عبداللهیعناصری که به ما آگاهی میدهند، متنوعاند. این عناصر از ساده به پیچیده عبارتاند از: دیدن، شنیدن، خواندن، سخن گفتن، نوشتن.ما با دیدن، معنایی را یاد میگیریم و احساسی را

شکوه مانامن برای گفتن ـ گفتن ِ شعر و سرود ـنه نیازم به سپیدار و به باران باشدنه به سرو و نه به بیدنه به باد و نه به برگنه به رود و نه به ابرنه به دریا و نه كوهنه به جنگلـ حتی ـنه به آن سبزِ شكوه. تو

زبان فارسی، یلدا و سنتهای ایرانی چگونه ماندگار شدند؟ سعید عبداللهیماندگاری یلدا، سنتهای زیبای ایرانی و زبان گفتار و نوشتارمان را مدیون نیاکان غیور و با فرهنگ در تاریخ زندگی اجتماعی ایرانزمین هستی

از پس گنبد ابرمخمل برف چکیدباز یلدا رسید. یاد کن یار شب یلداییبا سبدها پر نوربا لبی نغمه و شور. باز كن پنجره را !رقص شاد برف راميهمان كن چو شكوفهبر سر شاخهي تَر ...شعلههاي شب يلداييufeffتان زيباتر ...

آفتاب و ماه در یلدا یکیروز وصل و فُرقت شبها یکیآفتاب و ماه در یلدا توییآینه در آینه پیدا تویی یاد من باشد که تا یلدا رسدپردههای خاطرهها وا کنممشق عشقت را چو ماه و آفتابقصه و افسانهی یلدا کنم س. ع.

اندر غم نان و غم آبـیم هنوزمحجوب بسیط این خرابـیم هنوزمایی كه رسول نامیِ عشق بْدیمافسوس كه بر گرد حبابـیم هنوزس. ع. نسیم

در تیرهناكی غمناك این جهان نگاه را مجال دیدن نیستو نور را مجال طلوع . هراسم از نعرههای دیکتاتورها نیست!موریانههای شقاوتی ساكتدر كار مرگ باغ زمیناند... س. ع. نسیم

از جهل، ببین چهufeffها کشیدیم، ببین!رنجی نـبْـوُد کزو ندیدم، ببین!از دام جهان ـ که جهل سرمایهی اوست ـبا گنج خٍـرُد چنان پریدیم، ببین!س. ع. نسیم

يك نام تيرباران شده... شعرـ تنها ـتجسم احساس من نيست! من با شعرجهان در مشت ميufeffفشارم به كشف انسان ميufeffروم... كدامين اينچنينم خواستيد؟ـ عشق گفت: من!ـ كلمه گفت:

«زندگی زیرنویسیست با نقطهچین سكوتهایشتا لحظات بی شعر رابا آن پر كنیم...سكوتهافرصت تنفس شعرهاستو خاطراتكوههایی در كولهپشتی شعر... همیشه نامهایی شعرها را تعقیب میكنندهمیشه چهرههاییدنبال آینهی

با شعرهای هميشه روبهرو، با نامهای هميشه در اوجسعيد عبداللهی امروز (۲۴ بهمن) روز کاشتن فروغ فروخزاد در باغچهی زمان بیمرگ تاریخ است. او با دانه ـ واژههایی که آبشان داد، از دامچالهی سکوت فراموشی

۲۰فوریه ـ اول اسفند روز جهانی عدالت اجتماعی در جهان کنونی، گرامیداشت «عدالت اجتماعی»، آیین بزرگداشت یک رؤیا و آرزوی بشریست که هنوز در عصر فرامدرن تکنولوژی و ارتباطات، تحقق نیافته است. در میهن ما ای